‘Wat vind JIJ te lang voor levensreddende zorg?’

Mijn naam is Nick van Extel, hen/hun. Ik ben een trans-masc & non-binair persoon en studeer momenteel aan het St. Joost bij de opleiding Photography, Film & The Digital in Breda. De fotografie projecten die ik maak hebben voornamelijk een sociaal thema, met de vaakst voorkomende ‘het vastleggen van trans mensen en hun ervaringen’.

“Empathy Pending” is daarom ook een fotografisch documentair project, dat ik gestart ben vanuit een verlangen naar empathie voor de levens en zorgen van trans mensen. Voor dit project ben ik in gesprek gegaan met trans personen van verschillende afkomst en levensstijlen. Zo heb ik meerdere inzichten gekregen in hun ervaringen met de genderzorg en hun gedachten rondom trans rechten.

Uit het onderzoek van Transgendernetwerk over de Mediamonitor van 2024, in 2025, blijkt dat de manier waarop trans en non-binaire mensen in de media neergezet worden steeds meer verslechtert. Hierbij wordt ook duidelijk gemaakt dat trans mensen vaker het onderwerp zijn in plaats van deel van het gesprek. Dit vind ik zeer zorgwekkend om te lezen, maar ook om zelf te ervaren. Zowel online als op straat.

Dit kwam ook ter sprake bij elk van de gehouden interviews. De blik op trans mensen is dus in de jaren verslechterd. Zo hebben meerderen niet alleen verbaal, maar ook fysiek geweld meegemaakt. Alleen omdat zij door het leven willen gaan als hun authentieke zelf.

“Be yourself en zeg ‘fuck you’ tegen de mensen die dat niet ‘oké’ vinden.”

– Lane Hop

“Oké, ik moet nu echt iets gaan doen waardoor ik mij weer goed ga voelen.”

Tijdens mijn interview met Lane Hop (hij/hem of die/diens) kwam er een duidelijk thema naar boven. Hierbij was te zien dat zowel begrip als goede zorg een hoofdrol spelen in het leven van trans personen. Mijn hoop is daarom ook, dat iedereen die dit artikel leest iets leert over hoe ze meer empathie kunnen hebben voor anderen en dan hierbij met name voor trans personen. Hieronder heb ik een aantal van de gestelde vragen neergezet, samen met belangrijke tips die Lane aan de lezers mee wil geven.

Het interview

Wat was de reactie vanuit familie en vrienden toen je in transitie ging?

“Ik ben al een hele lange tijd queer, dat wist ik al vanaf de basisschool. Maar trans zijn was voor mij vrij nieuw en lastig om aan andere te vertellen. Iedereen snapte het wel en waren ook heel gelukkig voor mij. Verder heeft niemand daar moeite mee gehad, behalve mijn moeder nog steeds. Dit is al wel beter geworden na anderhalf jaar.”

“Mijn moeder vindt voornamelijk de pronouns lastig en ook nog een beetje het trans zijn. Bij ouders is het vooral een rouwproces. Het verlies van het ene kind, maar daar krijg je wel een leuker en gelukkiger kind voor in de plaats. Dus het is ook wel de overgaven, maar vooral het eraan wennen. De een heeft daar wat langer de tijd voor nodig, dan de ander, maar ik gun haar alle tijd.”

“Als advies om te oefenen met de pronouns raad ik daarom ook het boek ‘FAQ Gender van Mandy Woelkens en Thorn de Vries aan.”

“Ik heb geleerd om jezelf de tijd te gunnen, de tijd te nemen en de ruimte in te nemen.

Je moet gaan voor hoe jij je voelt in je transitie en heel erg op je onderbuikgevoel afgaan.”

Wat is je tot nu toe opgevallen binnen de transgenderzorg?

“Hooguit gedurende het hele proces, heb ik 2 jaar gewacht. Ik had mezelf ingeschreven bij twee gender klinieken, BuroJIJ en OOG Psychologen. Ik heb toen tegen OOG Psychologen gezegd ‘hey, het lukt me niet en ik overzie het niet meer. Ik wil echt mijn medische transitie gaan beginnen’, want de genderdysforie was toen zo erg. Daarop had OOG Psychologen gezegd ‘oké, de diagnose heb je al, dus ik kan je doorverwijzen naar de Gender Clinic in Bosch en Duin’, waar ik nu nog steeds zit. Een maand na het melden hiervan, had ik daar mijn intakegesprek.”

“Ik heb hiervoor ook al wat langer in de S-GGZ gezeten en daar merk je ook al, psychologen zie je vrij weinig of die switchen heel veel. Nu ik bij de Gender Clinic zit, is ondertussen mijn psycholoog al gestopt en moet ik weer switchen. Wel heb ik nu een hele fijne queer seksuoloog/therapeut, wat ik ook zeker aanraad binnen een transitie, want sommige dingen kunnen heel ‘awkward’ zijn.”

“Over het algemeen ervaar ik de zorg als ‘goed’. Al merk je wel dat je zelf heel veel achter dingen aan moet gaan zitten. Na mijn mastectomie merkte ik dat ook heel erg en daar baalde ik enorm van. Dit was voornamelijk bij de nazorg van mijn mastectomie, omdat ze me de dag na de operatie waren vergeten te bellen. Dat was wel pijnlijk en zeker als je dan nog half ‘high’ bent van de narcose. Dit heb ik ze ook, met het invullen van de vragenlijst, meegegeven dat ze hierop moeten letten. Ik geef nu ook tips aan mensen die via de Gender Clinic een mastectomie gaan laten doen en voor de nazorg.”

Wat zou kunnen helpen met de wachtlijst te overbruggen?

“Ik hoop dat de huisartsen iets van ‘gender gerelateerde’ dingen op zich nemen, zoals een stukje over hormonen en zorg. Je hebt daar handleidingen voor. Ook vind ik het belangrijk dat de jongeren zelf hun huisartsen of dokters erop kunnen attenderen, dat deze er ook zijn.”

“Gooi die handleiding naar hen toe, want jij hebt het recht op hulp.”

Tip! Bij de website RozeinWit kun je ook zoeken naar queer vriendelijke dokters, huisartsen en psychologen in de regio.

Welke wet hoop je dat de huidige regering gaat implementeren?

“Ik hoop dat de Transgenderwet er komt, zeker voor de jongere mensen die al heel zeker zijn van hun transitie. Het is namelijk een zwaar mentaal proces om naam- en geslachtsverandering te doen en het kost ook veel geld. Dus het is ook een machtspositie.”

“Je moet je ook constant verantwoorden en uitleggen over jouw bestaan.”

“Opkomen voor onze veiligheid, is ook een belangrijk punt. Met namen ‘wat te doen als je transfobie meemaakt’ of ‘wat te doen als je een onveilige situatie mee maakt’. Het zou in ons recht staan om daar aangifte over te doen, maar we moeten hier ook serieuzer in genomen worden.”

Waarom denk je dat er veel ‘over’ trans mensen wordt gesproken, maar niet ‘met’?

“Ik denk dat het meer komt vanwege het stuk activisme. Door de opkomst van de media, proberen ze meer zichtbaarheid te creëren over trans mensen. Zowel op goede- als slechte manieren.”

“Omdat veel mensen daar niet heel bekend mee zijn of het niet snappen, gaan ze daar al snel een oordeel over werpen. Hier komt voornamelijk de haat en transfobie vandaan. Op een of andere manier is er dus wel plaats voor desinformatie, maar er moet juist plek zijn voor met elkaar in gesprek gaan.”

“Wat mensen tegenwoordig heel veel doen, is de vinger wijzen,

maar ze geven ons niet de ruimte om daar wat over te zeggen.”

“Ook de politiek speelt hier een belangrijke rol in, zeker nu met de wederkeer van de Transgenderwet. Nu gaan ze eindelijk wel met ons in gesprek, heel gek, maar dat had blijkbaar voor hun wat tijd nodig.”

Als laatst wil Lane dit nog meegeven aan lezers:

“Jij bent de belangrijkste persoon in jouw leven. Jij weet hoe je je voelt in bepaalde situaties en dingen. Ook binnen de transitie: Je komt altijd bij jezelf terug. Dus blijf jezelf en zeg vooral ‘fuck you’ tegen alle transfoben en politiek die er momenteel gaande is.”

Wat is jouw verhaal?

Dit is een ongoing project, dus mocht jij je verhaal willen delen en mee willen werken hieraan dan ben ik te bereiken via mijn email: n.vanextelworks@gmail.com en op Instagram: @artemis_gladius

Uiteindelijk is het project bij elkaar gekomen in de vorm van een boek waar zowel alle geïnterviewden in staan, als begrippenlijst, hulpmiddelen en veilige plaatsen die tijdens de interviews benoemd werden.